PL | EN

Zabezpieczenie

2015, instalacja dźwiękowa, ceramika, postument, czujnik ruchu, głośniki
Przegląd Sztuki Survival 13 „Czyny zabronione” – Koszary Oddziału Prewencji Policji, Wrocław

Przewrotna sytuacja, w której porcelanowe elementy w kształcie klipsów, oryginalnie służących do zabezpieczania towaru sklepowego przed kradzieżą, same w sobie stały się obiektami pod ochroną – zyskując tym samym status obiektów pożądania. Jednak obowiązujące zasady zachowań w relacji dzieło-odbiorca, uznające dany czyn za wykroczenie lub przyzwolenie, nie do końca były jasne. Donośny charakterystyczny dźwięk, wyzwalany poprzez czujniki ruchu, osaczał i zarazem onieśmielał część osób, ale też nie powstrzymał innych od zawłaszczenia przedmiotów - właściwie do niczego nieprzydatnych, ale przecież naznaczonych galeryjnym blichtrem. Być może troje drzwi do pomieszczenia, zwiększające prawdopodobieństwo przyłapania na gorącym uczynku, paradoksalnie wodziły na pokuszenie. Być może sumienia pozostawały nieskazitelnie czyste. Kradzieże, poza podejrzliwym i oceniającym wzrokiem współobecnych, nie były w żaden sposób egzekwowane. Jednocześnie tłum ułatwiał potencjalne uchylenie się od odpowiedzialności.
Jedna z osób w prywatnej wiadomości przesłała mi zdjęcie swej zdobyczy, opatrując komentarzem: „musiałem”. Kilka osób dobrowolnie przyznało się do „winy”, ale tylko połowa z nich zwróciła łup.

TOP

To, co zostało

2014, obiekt, papier ceramiczny,
4 x 2 x 2 cm

To, co zwykle odrzucane, zostaje ocalone i utrwalone w szlachetnym materiale, by skłonić do refleksji nad tym, co pozostawiamy w tyle. Brak tu kart sukcesywnie zapełnianych notatkami, planami, marzeniami, które z biegiem czasu stają się formą dokumentu, pamiętnika, umożliwiającego weryfikację sukcesów i porażek. Czynność odrywania rogów kart odzwierciedla upływ czasu, służy temu, by błyskawicznie otworzyć kalendarz na stronie z aktualną datą. Nie dla wszystkich jednak znaczy to samo – dla jednych jest oczekiwaniem na coś, co dopiero ma nadejść, dla innych odliczaniem dni minionych.

TOP

Od dobrobytu do odbytu, przez odbyt w niebyt

2014, obiekty, porcelana malowana naszkliwnie, [22x] Ø 18-34 cm

Klasyczne naczynia stołowe zazwyczaj posiadają dekoracje w formie ckliwych motywów floralnych, geometrycznych ornamentów lub sielskich scen rodzajowych. Tu źródło inspiracji tła dla przyszłych dań pochodzi z obrazów kanału odbytu – wyników badań ultrasonografii przezodbytowej TAUS.
Jest to komentarz do zjawiska kompulsywnej konsumpcji (zarówno w znaczeniu nabywania dóbr, jak i spożywania i trawienia pokarmów) przewyższającej znacznie realne potrzeby. Przyjemność jest tylko chwilowa – piękne potrawy wkrótce i tak przeistoczą się w nieokreślonego kształtu materię o równie nieokreślonej konsystencji. Oto przed oczami stołowników jawi się końcowe ogniwo łańcucha konsumpcji.

TOP

Obiekt z otworem

2014, obiekt, porcelana, 11 x 36 x 36 cm


na marginesie [pdf]

Obiekt, wykonany ze szlachetnego materiału, zwanego „białym złotem”, stanowi swoistą karykaturę przedmiotu użytkowego. Znajdujący się w jego centralnej części dość sugestywny otwór, jest na tyle mały, że trudno przypisać przedmiotowi jakąkolwiek funkcję użytkową. Nasuwa się skojarzenie z ciałem. Granice intymności zostają przesunięte. Odraza w połączeniu z materialnym pragnieniem czyni ten bezużyteczny przedmiot tym, czego nie chciałoby się chcieć posiadać, a jednak.

TOP

II. V.

2014, obiekty, porcelana, [2x] 10 x 14 x 14 cm
Akcja wspierająca walkę z głodem „Empty Bowls”

Miski na bazie półkuli z wydłużoną ku górze ścianką. Dokładnie na wysokości, gdzie zaczyna się przedłużenie, znajdują się niewielkie otwory – na poszczególnych egzemplarzach w ilości 2 lub 5. Liczby te według Siedmiu Grzechów Głównych określają drugi w kolejności grzech, jakim jest Chciwość oraz piąty – Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu. Detal ten uniemożliwia wypełnienie naczynia cieczą w całej jego objętości. „Ziemia zapewnia wystarczająco wiele, by zaspokoić potrzeby każdego człowieka, ale nie jego żądze” – Mahatma Gandhi.

TOP

Chwasty

2014, obiekty, porcelana natryskiwana kobaltem,
[60x] Ø 26 cm
Kaolin. Art and Design in Contemporary Ceramics – Jingdezhen (Chiny), Ćmielów
Fragment pracy w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie

Chwasty są to rośliny niepożądane, rosnące dziko, hamując rozwój roślin uprawnych. Wśród chwastów istnieje wiele zagrożonych gatunków, a także gatunków niezidentyfikowanych, powstałych w wyniku krzyżowania się nowych odmian. Oba zjawiska wynikają z procesów globalizacyjnych, za sprawą których swobodnie przemieszczają się nie tylko ludzie, ale i materia organiczna, w tym nasiona.
Słowo „chwasty” nabiera specyficznego znaczenia w kontekście chińskiej rzeczywistości społecznej. Mianem tym określa się tam dysydentów, osoby, które nie zgadzają się z polityczną linią Komunistycznej Partii Chin, starając się zmieniać zastaną rzeczywistość, przez co bywają poddawane represjom. „Chwasty” walczą z systemem i to dzięki nim do reszty świata docierają informacje o nie respektowaniu praw przez chiński rząd. Wieści z Chin, niczym ziarna, zaczynają rozprzestrzeniać się po całym globie, niosąc nadzieję na zmianę tej sytuacji.
Inspiracją do projektu stała się chińska flora z obszaru, na którym niezmiennymi od setek lat metodami przygotowuje się najczystszej postaci kaolin – podstawowy surowiec do produkcji porcelany. Rośliny te – przyprószone kaolinową glinką zmieszaną z ulicznym kurzem, zakamuflowane i niemal całkowicie stopione z otoczeniem – posłużyły do stworzenia serii talerzy z wykorzystaniem dwóch technik: podszkliwnego malarstwa kobaltowego (chiń. qinghua – dosłownie „niebieskie kwiaty”), będącego najstarszą techniką, uważaną za kamień milowy w historii chińskiej porcelany oraz techniki malowania za pomocą natryskiwania szablonów, typową dla działań antysystemowych.
Talerze (w formie zielnika – herbarium) przybierają symboliczny wymiar pomnika, ściany upamiętniającej i przywodzą na myśl porcelanowe epitafia, czy też talerze okolicznościowe, propagandowe, sławiące wizerunki zasłużonych postaci. Tworzywo, jakim jest porcelana, na długo przechowa pamięć o Chwastach. Uszeregowany układ obiektów odnosi się do charakteru chińskiego społeczeństwa, podporządkowanego państwu, któremu przeczy sama treść obrazów.

TOP

Nie na miejscu

2014, obiekt, porcelana malowana, 65 x 28 x 28 cm
Kaolin. Art and Design in Contemporary Ceramics – Limoges (Francja) 

Waza odzwierciedla charakter epoki, w której powstała. Od zarania dziejów jest dobrem luksusowym określającym status jej właściciela. Przekazywana z pokolenia na pokolenie, konstytuuje wartości rodzinne oraz obyczaje.

TOP

Empty Bowls

Od 2014, organizacja i koordynacja akcji na rzecz walki z głodem 
Festiwal Wysokich Temperatur - ASP Wrocław

Empty Bowls jest międzynarodową akcją, podnoszącą świadomość oraz działającą w walce z głodem. Jej założeniem jest zaangażowanie wszystkich chętnych do wykonania ceramicznych, sygnowanych misek. W ramach publicznego wydarzenia goście, spożywając w nich posiłek, mają możliwość wpłacenia darowizny, która trafia do organizacji walczących z głodem. W zamian mogą zatrzymać dla siebie miskę, by korzystając z niej za każdym razem pamiętać o tych, którzy nie mają czym jej napełnić.

TOP

RWB

2013, obiekt, porcelana malowana naszkliwnie, 60 x 30 x 30 cm
Kaolin. Art and Design in Contemporary Ceramics – Jingdezhen (Chiny)


movie

W krajobrazie chińskiego miasta Jingdezhen porcelana i plastik współistnieją niemal „zrośnięte” ze sobą, nadając przestrzeni publicznej groteskowy charakter. Techniczną tkaninę o nazwie RWB330 (skrót od: Red, White, Blue), do której odnosi się projekt, z rozpoznawalnym deseniem oraz zestawieniem barw, można spotkać w każdym, nawet najdalszym zakątku świata. Przez swą wszechobecność staje się swoistym symbolem globalizacji, wymiany towarowej świata oraz metaforą kultury masowej. W siostrzanym uścisku z porcelaną rysuje ona osobliwy pejzaż miasta, wchodząc w konwersację z lokalnymi tradycjami wyrobu ceramiki. Kolejną inspirację stanowi porcelanowa waza z dynastii Qing. Jej dekoracja obrazuje mitologicznego smoka w otoczeniu morskich fal. W kolorystyce naczynia oraz deseniach istnieje analogia do omawianej tkaniny, zarówno w warstwie formalnej, jak i znaczeniowej. Projekt materializuje ten paralelizm, uwydatniając kontrast pomiędzy szlachetnym materiałem, jakim jest porcelana a pospolitym tworzywem sztucznym.
Produkcja masowa to jedna z cech charakteryzujących chińską cywilizację. Praca ręczna w jej obrębie coraz częściej utożsamiana jest z obniżaniem kosztów i wyzyskiem pracowników, przez co etykieta „Made in China” na Zachodzie budzi negatywne skojarzenia. Tania, maszynowa i masowa produkcja syntetycznej tkaniny przeciwstawiona została rzemieślniczemu procesowi tworzenia porcelanowej formy na kole garncarskim oraz żmudnemu nanoszeniu dekoracji – kilkukrotnemu malowaniu każdego kwadratu w celu nadania powierzchni odpowiedniej struktury imitującej tę przemysłową tkaninę. Wymagało to ogromnego nakładu pracy, eksperymentów technologicznych i ćwiczeń, by w końcu osiągnąć precyzję, która decyduje o wartości dzieła. Mimo iż od strony technicznej projekt daleki jest od ideału, wszelkie „niedociągnięcia” stanowią jego integralny i nieunikniony element. To one skupiają uwagę odbiorcy, stopniowo dostrzegającego efekt iluzji i eksplorującego warstwy symboliczne. Perfekcja, będąca domeną maszyn, funduje przedmiotom chłód i anonimowość oraz tworzy dystans, który w projekcie zostaje przełamywany.

TOP

Kraj-obraz

2013, obiekty, porcelana, worki foliowe, [4x] 63 x 32 x 32 cm
Kaolin. Art and Design in Contemporary Ceramics – Jingdezhen (Chiny)
Praca w zbiorach Krehky Gallery, Praga (Czechy)


movie

Największe skupisko pracowni ceramicznych w Jingdezhen mieści się na terenie podzielonym torami kolejowymi, w brutalny sposób odsłaniające warstwy ziemi i obnażające ciemną stronę ludzkich działań. Strzępy plastikowych toreb, worków, banerów mieszają się z odłamkami porcelanowych naczyń. Przekrój geologiczny ukazuje ilość nagromadzonych odpadów, a gradacja ich odcieni na poszczególnych wysokościach obrazuje upływ czasu. Gdzieniegdzie o odzyskanie przestrzeni walczy jeszcze roślinność. Ten wielobarwny kolaż przeraża i fascynuje zarazem, mieszkańcy natomiast wydają się pozostawać niewzruszeni, tak jakby wrośli w ten krajobraz, z którym już dawno temu zdążyli się oswoić.
Pejzaż jest istotnym tematem chińskiej kultury. Wzory kopiowane są z pokolenia na pokolenie, a próby autorskich inwencji wciąż należą do rzadkości. Projekt jest próbą wiernego odtworzenia chińskiego krajobrazu, ale przy użyciu odmiennych środków. Pochodzące z tego miejsca plastikowe odpady posłużyły jako medium do stworzenia dekoracji na tradycyjnych porcelanowych formach. Pod wpływem wysokiej temperatury plastik deformował się, rozdzierał i rozpływał na powierzchni naczynia, po czym gwałtownie pozbawiony ciepła zastygał w swoim „bezkształcie”. Niekiedy ujawniał tajemnice poniższych warstw, innym razem budował przestrzenne struktury. Proces tworzenia przypominał malarstwo – nakładając poszczególne warstwy plastikowych powłok, uzyskiwało się stopniowe nasycenie kolorów: od błękitu po granat.

W przestrzeni miasta ziemia-glina wydawała się być bezradną wobec pasożytujących na niej śmieci. Trudność wydobycia z niej obcych elementów uświadomiła siłę tej „toksycznej” relacji. Projekt odwraca te role. Plastik przejdzie proces utraty kolorów oraz swej materialności, by ostatecznie przerodzić się w nicość – w przeciwieństwie do porcelanowego przedmiotu, który niejako naznaczony jest gwarancją nieśmiertelności. Za kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt lat pozostanie jedynie biel – w kulturze chińskiej symbol śmierci, żałoby, pustki, w europejskiej – niewinności i czystości. Projekt składa się z 4 naczyń. Zgodnie z wierzeniami Chińczyków wymowie tej liczby przypisywane jest znaczenie śmierci, dlatego też zazwyczaj jest unikana. Ma ona także symboliczne znaczenie w projekcie, gdyż odnosi się do pytania o kres i konsekwencje eksploatacji natury przez człowieka.

TOP