Podczas sortowania naczyń w fabryce i ich segregacji na poszczególne gatunki pod względem jakości, wyroby sygnuje się odpowiednią, łatwo zmywalną pieczątką. Służy to jedynie wewnętrznej komunikacji – na pieczątce znajduje się numer gatunku oraz numer osoby sortującej. To język pracowników, który oderwany z kontekstu traci swoją funkcję.

Ten ulotny industrialny motyw zostaje potraktowany jako ornament i utrwalony w szlachetnym złocie. Pierwotne znaczenie pieczątki zanika w momencie wyjścia wyrobu poza granice fabryki, zaczynając odtąd pełnić funkcję czysto estetyczną. Kolejnym wątkiem jest identyfikacja pracownika poprzez nadanie mu numeru. Naczynie nosi trwałe znamię osoby odpowiedzialnej za konkretną czynność - ocenę jakości wyrobu. O ile w fabryce ma to znaczenie, to poza nią dla przyszłego użytkownika jest zupełnie nieistotne.

Cykl prac, w których klasyczna dekoracja zostaje pozornie ukryta, ujawnia się podczas użytkowania naczynia. Pozłoconą stopkę dostrzegamy dopiero po uniesieniu lub przechyleniu filiżanki, natomiast relief talerza odczuwamy poprzez dotyk.

Paradoks tkwi w tym, że spód filiżanki jako element naczynia, który nigdy nie jest szkliwiony, zostaje pokryty szlachetnym złotem. Ekskluzywność i subtelność tej dekoracji polega na położeniu jej w najmniej spodziewanym i najmniej widocznym miejscu.

Podobny zabieg zastosowano w przypadku talerza - relief został „przeniesiony” z wierzchniej części na spód kołnierza. Dekoracja jest niewidoczna, rozpoznawalna dopiero poprzez dotykowy kontakt z obiektem. Jej rola została sprowadzona do zmysłowego doświadczenia.

Pies z kiwającą głową to hit lat 70 i 80, obowiązkowy element wyposażenia każdego Malucha, Poloneza czy Syreny. Sprowadzony na dobrą drogę wraca w nowej odsłonie. Ten ekskluzywny porcelanowy gadżet może stać się świetnym kompanem bezpiecznej podróży (szczególnie na polskich szosach). „Nie je, nie pije, a żyje”.

Trwale zespolone liście herbaty przewrotnie imitują czarkę. Podstawka wykonana jest przez odlanie porcelany z fabrycznej formy gipsowej, służącej do wyrobu uszek. Taki intrygujący element wystroju wnętrza z pewnością nie pozwoli nikomu pozostać wobec niego obojętnym i wzbudzi zainteresowanie każdego gościa.

Nawiązanie do powszechnej praktyki nakłaniania dzieci do zjedzenia za zdrowie poszczególnych członków rodziny. Zachęta do zabawy towarzyszącej spożywaniu posiłku, podczas której podąża się „po nitce do kłębka”, prowadzi poszukiwania i w efekcie zapomina o tej przymusowej dla niektórych czynności. W innym przypadku to łączenie przyjemnego z pożytecznym – jedzenie oraz nauka dzielenia wyrazów, sylabizowania, czytania.

Porcelanowe obiekty umieszczone w słoikach pełnią funkcję wazonów, po odwróceniu stają się świecznikami.

Pracownicy fabryk porcelany często używają dostępnych naczyń, zmieniając ich funkcje w zależności od potrzeby, dzięki czemu przedmioty te ułatwiają im wykonywanie obowiązków. Przykładem może być zastosowanie czarki jako pojemnika na kapiącą z węża (zbiornika) masę porcelanową. Naczynie stopniowo wypełniane kropelkami porcelany zmienia swoją formę. Po utrwaleniu jej w piecu – staje się jednolitym tworem.

„Talerze tylko milczały.

Milczały, bo nie wiedziały,

Co o tym sądzić należy:

Czy talerz stoi, czy leży?

I czy jest jakaś zasada,

Którą stosować wypada?”

fragment wiersza „Talerz” Jana Brzechwy

Pijąc herbatę lub kawę na jej powierzchni widzimy swoje odbicie – stara sztuczka wykorzystywana przez kobiety. Dzięki temu, że dno kubka pokrywa „lustrzane” szkliwo, można dyskretnie kontrolować swój wygląd. Lustereczko powiedz przecie…

Naczynia będące wynikiem oddziaływania czynników atmosferycznych i częściowo mechanicznych na dekorację wyrobów wyrzuconych na śmietnik w bolesławieckim zakładzie produkcji ceramiki. Walory bogatej tradycji zdobniczej i precyzji wykonania zostają samoistnie przetworzone przez warunki pogodowe. Kolekcja: wiosna, lato, jesień, zima.