PL | EN

Chcę być słaba, chcę być krucha jak porcelana

2012, wideo-performans, 3'21'', loop


movie

Rzucanie o ścianę porcelanowymi naczyniami (czynność stereotypowo kojarzona z kobiecymi fanaberiami), które nie tłuką się, stanowi zaprzeczenie prawom fizyki. Mocny, drażniący dźwięk uderzenia i upadku nienaruszonego przedmiotu potęguje poczucie bezsilności i złości. Życiowe doświadczenia uzbrajają w potężną wewnętrzną siłę, niezbędną do przetrwania. Paradoksalnie, wraz z upływem czasu to właśnie ona staje się ciężarem, tworząc pancerz, czyniący kobietę niewidzialną. Refleksja o pragnieniu bycia słabą, o konieczności konfrontacji obranych w przeszłości strategii, które nie sprawdzają się dziś.

TOP

Ślady

2012, wideo-performans, 4'49''


movie

Monotonna, wyczerpująca czynność skakania na skakance pozostawia na białej powierzchni nawarstwiające się pręgi - ślady sznura. W momencie odrywania stóp od ziemi podłoga rejestruje każde jego uderzenie. Nieprzyjemne zdarzenia trwale odciskają piętno w psychice. Ich efekty przybierają tu formę „ptaków” gotowych do odlotu. Niepewność i niepokój wzbudza dźwięk, który wcale nie odzwierciedla niewinnej zabawy, a jego źródło tkwi w zupełnie przeciwnym biegunie. To wgląd w przeszłość, refleksja dotycząca korzystania z przywilejów bycia dzieckiem i związanych z tym wyrzutów sumienia w życiu dorosłym.

TOP

Blisko

2012, instalacja, stół, tkanina

Dla dziecka o dojrzałości dorosłego człowieka, niezawodnej intuicji i wyimaginowanych nadprzyrodzonych mocach, widok rodzinnego stołu oraz układ znajdujących się na nim przedmiotów staje się bezcennym źródłem poznania. Ślady pozostawione na białym obrusie dostarczają informacji, będących zapisem wydarzeń mających miejsce pod jego nieobecność. Jest to wiedza, która boli, a jednocześnie daje ukojenie, choć w rzeczywistości nic nie zmienia. Jest ona formą uzależnienia.
Ze starych obrusów uszyte zostały halki, rodzaj osobistej bielizny, mającej bliski kontakt z ciałem, niewidocznej dla innych. Ponownie umieszczone na stole, pełnią funkcję nakrycia oraz odzwierciedlają pragnienie bycia w pobliżu, sprawowania kontroli, przejęcia odpowiedzialności. Halki uszyte są na wzrost odpowiadający dziecku, a więc są zbyt małe, by mogła je przywdziać dorosła kobieta.

TOP

Mój dom tam, gdzie ja

2011, wideo-performans, 04'29''


movie

Stąpanie po spękanym podłożu, przywiązywanie wybranych fragmentów ziemi do podeszwy stóp za pomocą sznurka oraz przemierzanie pewnego odcinka drogi. Procesowi rozpadania się gliny i ponawiania prób chodzenia towarzyszy dźwięk zapożyczony z przestrzeni domowej.

TOP

In situ

2011, site-specific, ziemia, drut
Sympozjum „Fenomen Gemer" – Ozdany (Słowacja)

Fragmenty spękanej skorupy ziemi, uniesione lekko ponad jej powierzchnię, zdają się lewitować. Symbolizują proces rekultywacji wyrobiska, który w imię zachowania równowagi powinien nastąpić.

TOP

Grand Kanion Sztuki. Kraj-obraz Kopalni

2006, sympozjum i warsztaty – BOT Kopalnia Węgla Brunatnego „Bełchatów” S.A.
Organizatorzy: Karina Marusińska (ASP Wrocław), Aleksandra Idziak-Brown (SGGW Warszawa)

Percepcja przestrzeni kopalni odkrywkowej za pomocą sztuki – nowe spojrzenie na industrialną, z pozoru tylko techniczną i martwą kulturowo przestrzeń – identyfikacja krajobrazu i próba jego modelowania działaniem – sztuką jako polemika z surową techniką rekultywacji. Współtworzenie unikatowego, nowego kraj-obrazu kopalni jako żywego źródła inspiracji dla młodego artysty i architekta krajobrazu – czytelników i projektantów terenu. Krajobraz kopalniany – taras widokowy odkrywki i wysiedlona wieś Dębina jako nowe, otwarte przestrzenie galeryjne dla niekonwencjonalnej sztuki współczesnej – alternatywna strategia rozwoju dla terenów BOT KWB Bełchatów S.A. i całego regionu.

Z perspektywy przyszłego architekta krajobrazu, zajmującego się przestrzenią, modelowanie kraju jakim jest kopalnia Bełchatów to niesamowite wyzwanie. Posłużenie się w nim sztuką jako medium, symbolem samym w sobie, czyli obrazem kopalnianej przestrzeni w wykonaniu artysty dopełnia dzieła gospodarowania i aranżowania bełchatowskiej odkrywki węgla, „bo sztuka może pokazać jej nową energię, nie tylko tę czerpaną z węgla…”
Aleksandra Idziak-Brown


IMPRESJE

Odkrywka Bełchatów – Grand Kanion

„kopalnia Bełchatów staje się (jest) antropogeniczną wersją pięknego monumentalnego ‘czerwonego cudu natury’, naszym bełchatowskim, może i nawet polskim kanionem… ale kanionem sztuki inspirowanej techniką” Aleksandra Idziak

„Gardziel Pradziejów” Piotr Puterko

Odkrywka Bełchatów – Księżyc

„nie spodziewałam się, że moja noga stanie kiedykolwiek na księżycu!” Magdalena Jańczuk

„przestrzeń odrealniona, tajemnicza, kosmiczna, sensoryczna sensu stricte, olfaktoryczna, przedprenatalna, eksperymentalna, zakazana, magiczna, metafizyczna” Piotr Spigiel

Odkrywka Bełchatów – Mars

„Halo! Przemek? Nie zgadniesz gdzie jestem?! … na Marsie!...” Anna Kołodziejczyk

„ZONA – tajemnicza strefa do której dostęp mają nieliczni śmiałkowie. Jej penetracja gwarantuje dotknięcie jakiejś tajemnicy” Piotr Spigiel

Odkrywka Bełchatów – Sahara

„saharyjski pył pod powiekami, w butach, w myślach… martwota… czystość ziaren, spiekota wrażeń… jesteśmy na bełchatowskiej pustyni!” Aleksandra Idziak

Odkrywka Bełchatów – Morze

„przestrzeń wielu kontrastów, zderzenia maszynerii z naturą… działa uspakajająco… podobnie jak morze…” Agnieszka Kajper

„cisza w nasyceniu barw i przestrzeni. To obraz w pełni tego słowa znaczeniu: barwa, faktura, mięsistość materii… zderzenia faktur i materii w połysku glinek i puszystości węgla, linearność w ciągach infrastruktury… spokój pomimo tak wielkiej destrukcji.” Bartosz Ślusarski

Odkrywka Bełchatów – Architektura

„sugestywna wizja architektury jak u Piranesiego… wielka wyobraźnia i biegłość techniczna… łączy w sobie pierwiastki klasycyzmu barokowego z preromantycznym poczuciem malowniczości i nastrojowością” Agnieszka Rzeźniak

Odkrywka Bełchatów – Koloseum

„Cyrk – ale bardziej w sensie antycznym… Koloseum rzymskie… Ogromne igrzyska z udziałem potwornych bestii – maszyn na wodzy maleńkich ludzików walczących z siłami natury… Ziemia przegrywa!” Grzegorz Marcinkiewicz

Odkrywka Bełchatów – Zwierzyniec

„Stoi w kopalni lokomotywa, / Ciężka, ogromna i pot z niej spływa: / Tłusta oliwa… / Wagony do niej podoczepiali / Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali… / I pełno węgla w każdym wagonie, / A w jednym krowy, a w drugim konie, / A w siódmym dębowe stoły i szafy. / W ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy” Krzysztof Herman

TOP