PL | EN

Kamienie, które płaczą

2020, instalacja, ceramika, sznurek

Praca jest symbolicznym przyłączeniem się do akcji społecznej Czarne łzy", zainicjowanej w 2016 roku przez Protest Kobiet. Akcja ta wspomaga protesty i demonstracje dotyczące praw człowieka. Jej znak rozpoznawczy – czarna łza – nawiązuje do symboliki tatuażu więziennego, w którym łza na policzku oznacza tęsknotę za wolnością. Instalacja składa się z dwóch zmultiplikowanych elementów – prymitywnego narzędzia tnącego i sznurka. Według naukowców są to jedyne przedmioty niezbędne człowiekowi do przetrwania w ekstremalnych warunkach. Projekt prezentowany był w przestrzeni Muzeum Archeologicznego. Wybór tego miejsca jest nie tylko oczywistym nawiązaniem do kluczowego elementu instalacji tj. pięściaka, ale także przypomnieniem faktu, że naruszanie ludzkiej godności ma długą historię.

TOP

Propaganda

2019, 7,5 x 140 cm
Wystawa „Wystawa Wzorowa” – Galeria Entropia, Wrocław 

„Zasadniczą tkankę tej, wpisującej się w ogólnopolski rok matematyki (2019), wystawy stanowią wzory, rozumiane jako wyrażenia formalne, równania czy też zapisy symboliczne. Zaproszeni do udziału w wystawie artyści, zgodnie z właściwą sobie swobodą twórczą, rozkruszają jednak ów sztywny schemat matematycznych, fizycznych bądź chemicznych formuł i ukazują wzory również jako powtarzalne układy geometryczne, jako zapisy ścieżek ruchu, jako układy odniesienia, formy idealne, czy też swoiste miary. Choć punkt wyjścia stanowią tu nauki ścisłe, tym co w efekcie otrzymujemy jest prawdziwa poezja znaku, pełna subtelnych łamigłówek oraz pojęciowych i wizualnych metafor (…).”
Fragment tekstu kuratorskiego Jakuba Jernajczyka i Alicji Jodko

TOP

Nietolerancja

2019, 10 x 40 cm
Wystawa „Wystawa Wzorowa” – Galeria Entropia, Wrocław 

„Zasadniczą tkankę tej, wpisującej się w ogólnopolski rok matematyki (2019), wystawy stanowią wzory, rozumiane jako wyrażenia formalne, równania czy też zapisy symboliczne. Zaproszeni do udziału w wystawie artyści, zgodnie z właściwą sobie swobodą twórczą, rozkruszają jednak ów sztywny schemat matematycznych, fizycznych bądź chemicznych formuł i ukazują wzory również jako powtarzalne układy geometryczne, jako zapisy ścieżek ruchu, jako układy odniesienia, formy idealne, czy też swoiste miary. Choć punkt wyjścia stanowią tu nauki ścisłe, tym co w efekcie otrzymujemy jest prawdziwa poezja znaku, pełna subtelnych łamigłówek oraz pojęciowych i wizualnych metafor (…).”
Fragment tekstu kuratorskiego Jakuba Jernajczyka i Alicji Jodko

TOP

Tablerror

2019, instalacja performatywna, wideo, 3'12''
Współpraca: Alicja Kielan, Food Think Tank
18. Biennale Sztuki Mediów WRO „Czynnik ludzki” – Piekarnia, Wrocław


movie

Aranżacja stołu bankietowego za pomocą naczyń pozyskanych z Fabryki Porcelany Kristoff. Kluczem selekcji przedmiotów było niespełnianie przez nie przemysłowych standardów ze względu na rozmaite wady. Dzięki przeniesieniu tych ułomnych naczyń z taśmy produkcyjnej na stół, użytkownicy mieli szansę doświadczyć materialnego świata, który wymknął się spod kontroli człowieka. W dobie kryzysu klimatycznego stoimy przed koniecznością przedefiniowania standardów, większej wyrozumiałości dla niedoskonałości, zmiany kryteriów piękna. Czy jesteśmy na to gotowi?

TOP

#jb

2018, instalacja, witraż
Przegląd Sztuki Survival 16 „Kapitał” – pałac Waldenberg-Pachalych, Wrocław

„Jebać biedę” to zwrot funkcjonujący w mowie potocznej i w internecie, rozpropagowany w formie hashtaga #jb. Wyraża ordynarną pogardę dla biedy i podziw dla tego, co drogie i luksusowe. Zwrot ten jest często ironicznie używany przez osoby pretendujące do wyższego statusu, który jednak znajduje się poza ich zasięgiem. Skrót „jb” równie dobrze mógłby oznaczać „jebać bogactwo”. Takie zjawisko (pretendowania do niższego statusu) znane jest m. in. pod postacią „poor chic” (estetyka ubóstwa) lub „poor turism”. W obu przypadkach mamy do czynienia z pragnieniem bycia kimś innym niż się jest. Projekt zrealizowany w formie witrażu wtapia się w istniejącą architekturę i stylistykę budynku. Wirtualny komunikat został zmaterializowany za pomocą technik rzemieślniczych utożsamianych z wysoką i ponadczasową wartością materialną (m. in. ze względu na unikatowość), stojącą w kontraście do efemerycznej formy hashtaga (#), o sile której decyduje popularność i ilość powieleń.

TOP

Cisza

2017, obiekt, kamień, tkanina, elementy pasmanteryjne, drewno, papier, 12 x 10 x 35 cm

Instalacja nawiązuje do kolekcji minerałów Joanneum - Muzeum Historii Naturalnej w Graz, w pobliżu którego praca była prezentowana po raz pierwszy. W obliczu licznych protestów na świecie i ich rozmaitych przejawów, rodzi się pytanie o skuteczność, a także etykę form obywatelskiego (nie)zaangażowania. Mamy do czynienia z całym spektrum postaw – od rzucania kamieniami po wymowne milczenie. Czy aby na pewno jest ono złotem? „Choćbyśmy siedzieli cicho i bez słowa, jak kamienie, wówczas i tak działalibyśmy przez naszą bierność” Jean-Paul Sartre.

TOP

Punkt widokowy

2017, instalacja, kurtyna PCV z nadrukiem
Rezydencja – Centrala Art Gallery, Birmingham (Wielka Brytania)


movie

Na otwartej przestrzeni zainstalowana została charakterystyczna dla okolicznych zakładów przemysłowych kurtyna, w subtelny sposób przekłamująca wyodrębniony kadr. Praca odnosi się do jednego z największych obecnie zagrożeń społecznych – zjawiska „fake news’ów”. Żyjemy w świecie postprawdy, napędzanej coraz bardziej wyrafinowanymi manipulacjami obrazów, w świecie globalnego kryzysu zaufania.

TOP

Dobra widoczność

2017, projekt społeczny, instalacja
Rezydencja – Centrala Art Gallery, Birmingham (Wielka Brytania)

Projekt społeczny, przeprowadzony w dzielnicy West Bromwich w Birmingham, miał na celu aktywizację lokalnej społeczności, zachęcenie do partycypacji w życiu społecznym i kulturalnym oraz uświadomienie realnych możliwości zmiany najbliższego otoczenia. W trakcie kilkunastu sesji warsztatowych uczestnicy dzielili się skrywanymi dotąd aspiracjami i marzeniami o lepszym świecie – takim, jaki chcielibyśmy widzieć za oknem swego domu. Z powstałych w ten sposób szklanych kwater została zbudowana instalacja. Jest ona wielobarwnym filtrem nałożonym na szarą rzeczywistość.

TOP

Chcę Ci jeszcze powiedzieć, że…

2016, akcja, wideo, 16'39''
Współpraca: Marcin Wokan
Projekt Pociąg do sztuki" - Wrocław-Drezno


movie

Kto z nas choć raz w życiu nie odczuł żalu, bo nie przekazał ważnego komunikatu bliskiej osobie? Co sprawia, że tego nie robimy i skąd w nas pewność, że jeszcze nadarzy się ku temu okazja? Dlaczego odwlekamy te sytuacje w czasie? Podróż to doskonały moment na rachunek sumienia i zarazem dość bezpieczna dla tegoż sumienia okoliczność. Było, minęło - myślimy - zrobię to następnym razem. Czy deklaracje te mają odzwierciedlenie w czynach?
Projekt stwarzał rozmówcy szansę powrotu do osoby, z którą pożegnał się przed podróżą, a której nie przekazał ważnej treści. Warunkiem było podjęcie decyzji o zmianie planów i wysiadka na najbliższym przystanku.

TOP

Rękoczyny

2016, instalacja dźwiękowa (rękawice, papier ścierny, metalowy stojak, słuchawki), 21’03’’
Współpraca: Beata Kwiatkowska
Przegląd Sztuki Survival 14 „Warsztat pracy” - Fabryka Automatów Tokarskich, Wrocław


movie

Tytuł odnosi się zarówno do cenionej pracy ręcznej, rękodzieła, jak i czynów nacechowanych negatywnie. W obu przypadkach moc sprawczą mają ręce. W Fabryce Automatów Tokarskich każda para rąk jest istotna dla ostatecznego efektu w produkcji. Praca zapewnia zatrudnionym osobom godne życie, jednocześnie skutkuje uszczerbkiem na zdrowiu - niszczy dłonie do tego stopnia, że zacierają się linie papilarne.
W punkcie wydawania narzędzi odwiedzający mieli możliwość wypożyczenia elementów odzieży roboczej (słuchawek i rękawic), w której mogli poruszać się po terenie hali produkcyjnej. Dzięki oddziaływaniu na wiele zmysłów, w opustoszałej przestrzeni ich wyobraźnia rysowała kontury postaci z „rękami pełnymi roboty”. Słuchawki, zamiast wygłuszać, stały się źródłem dźwięku – odgłosów maszyn i wypowiedzi pracowników, dotyczących znaczenia ich rąk. Czas trwania słuchowiska odpowiadał długości przerwy w pracy. Rękawice zostały pozbawione funkcji ochronnej i poprzez umieszczony w ich wnętrzu papier ścierny, sprawiały ból, dyskomfort. Po ich zdjęciu na dłoniach pozostawał srebrny pył, który na długo utrzymywał w pamięci usłyszane historie pracowników fabryki, m. in. o rękach, na których widać rany, blizny, zwyrodnienia, rękach, które potrafią być czułe i delikatne, służą do komunikacji z siłą wyższą, zdradzają przyszłość, czasem „opadają”, innym razem „nie wiadomo, gdzie je włożyć”.

TOP